Aşk acısı genelde ölüm acısının yarısı derler. Yinede herşeye rağmen aşk yaşanması gereken çok güzel bir duygudur. Ama aşk acısı yaşanmaması gereken en acı duygudur. Birgün birisini seversiniz, o sevdiğiniz kişi sizin hayatınızın bir parçası, hatta hayatınızın anlamı olur. Birgün gelir size ben yapamıyorum der ve bütün hayallerinizin, bütün herşeyin yıkıldığı an olur. Yine herşeye rağmen sinirlenseniz bile ona olan aşkınızı ondan gizleyemezsiniz. Peşinden koşar durursunuz. Birgün gelir ve herşeyin boş olduğunu anlayıp, peşinden koşmayı bırakıp kendinizi bir köşeye atar dertlerinizle baş başa kalmaya çalışırsınız.
İnsanar aslında böyle durumdayken dertlerini anlatabilecek dostlara ihtiyaç duyar ama kime nasıl anlatacağını bilemez, insanların onu küçümseyeceği hissine kapılır. Aslında her insan sevdiği kişi ile birlikte olmak ister ama hayatımızda artık kızlarla birlikte olmak çok zor.
Kızlarla gençlik yıllarında eğlence için takılabilirsin ama ileride eğlence için takılamazsın. Kızların hepsi ama hepsi para göz oluyor. Kimde para varsa onun peşinde koşuyorlar.
Kızların hepsi aslında erkekleri kötüler. Yok erkekler böyle, yok erkekler şöyle… Kendilerine dönüp hiç baktılar mı?
Ne kadar acımasız, nekadar vicdansız olduklarını gördüler mi?
İnsanları genelde bir kitle içerisinde vurgularlar. Aslında bu yanlış birşey. Her insan bir değil ki. Ama bütün kızların aynı olduğunu biliyorum.
Önceden bir yazı okumuştum. Erkeklerin beyni ucuzdur, kadınların beyni pahalıdır. Sebebi ise erkeklerde beyin bulunur, kadınlarda beyin bulunmaz. Aslında doğru birşey. Kadınlar düşünmek, düşünce nedir bilmiyor.
Aşk acısından kurtulmak, bir başkası ile birlikte olup, sevdiği kişi ile yapamadıklarını yapmaktır. Aşk acısından kurtulmak istiyorsan sosyalleşiceksin. Yeni dostlar edineceksin.
Ama bunları yapamıyorsan çaresizce bir köşede gelip senin ellerinden birinin tutmasını bekliyeceksin. Tabi biri gelirse…